Historiek
In België wordt de osteopathie uitgeoefend vanaf de jaren 1970. De eerste osteopaten krijgen hun opleiding aan de Europese School voor Osteopathie in Groot-Brittannië.
In het begin van de jaren ’70 ontstaan er scholen in Frankrijk, en later in België.
De eerste osteopaten verenigen zich in de “Société Belge d’Ostéopathie et de Recherche en Thérapie Manuelle”. Een weinig later wordt de “Association Belge des Ostéopathes” opgericht.
De Belgische Vereniging voor Osteopathie, beroepsvereniging, wordt opgericht in 1986. Zij is een fusie van twee reeds bestaande verenigingen.
Op 16 september 1986 stichten de Belgische Osteopaten DO de “Beroepsvereniging BVO”, dit ter gelegenheid van hun Staten-Generaal in Louvain-la-Neuve. Zij leggen een verzoek om erkenning als beroepsvereniging neer bij de Raad van State. Dat verzoek wordt aanvaard op 26 mei 1993. Op 12 maart 1996 erkent minister Pinxten de BVO-BV als vertegenwoordiging bij de consultatieve diensten van het Ministerie van Middenstand.
In de plenaire zitting van 29 mei 1997 vraagt het Europees Parlement aan de commissie om werkt te maken van een erkenningsprocedure voor de niet-conventionele geneeswijzen, waaronder Osteopathie.
De minister van Volksgezondheid, Marcel Colla, besluit eind augustus 1997 om de verschillende beroepen die hij wil erkennen, samen te roepen. Het betreft: osteopathie, homeopathie, acupunctuur en chiropraxie.
Vlak na het aannemen door de senaat van het wetsvoorstel van Minister Marcel Colla op 22 april 1999, vraagt de Belgische Vereniging voor Osteopathie haar registratie aan als representatieve organisatie in de Paritaire Commissie en de Kamer voor Osteopathie.
In de maand mei van 1999 kondigt de Federatie van Socialistische Mutualiteiten aan dat zij in het kader van hun bijkomende verzekeringen een gedeeltelijke terugbetaling voor osteopathie organiseren. Beetje bij beetje hebben de andere mutualiteiten dit initiatief gevolgd.
In 2000 beslist Minister Magda Aelvoet een eerste stap te zetten naar de erkenning van enkele beroepsorganisaties voor homeopathie, acupunctuur, osteopathie en chiropraxie, om de autoriteiten een basis te geven voor onderhandelingen.
Jef Tavernier volgt Magda Aelvoet op en erkent de beroepsverenigingen, waaronder BVO, bij Koninklijk Besluit op 10-02-2003.
Op 27 januari 2002 richt Claude Rousseau, DO (vice-voorzitter BVO en secretaris-generaal van de Europese Federatie van Osteopaten) de Groepering Nationaal en Representatief voor Professionele Osteopaten (GNRPO) op en dit volgens strikte criteria op socio-professioneel en academisch gebied. De zes beroepsverenigingen erkend door de Raad van State besluiten zich aan te sluiten.
Op 22 juni 2002, vertegenwoordigt GNRPO 5 beroepsverenigingen.
Op 1 januari 2003 gebruiken alle mutualiteiten de ledenlijst van de GNRPO. Dit betekent dat enkel die patiënten worden terugbetaald die verzorgd worden door een osteopaat die lid is van een erkende beroepsvereniging, lid van de GNRPO.
De statuten van de vzw GNRPO werden eind 2003 ondertekend.
In het voorjaar van 2004 kent het decreet van de Minister van Onderwijs van de Franstalige Gemeenschap, Mevrouw Dupuis, aan Osteopathie de academische graad toe van “Complementaire Master”. De Université Libre de Bruxelles (ULB) gebruikt deze kans en opent vanaf het academiejaar 2004-2005 een eerste jaar specifiek voor osteopathie. Dit zal vervolgen in een zes-jarige opleiding die leidt naar het diploma van “Complementaire Master in Osteopathie” |
