Werktuigen van de osteopathie: de handen
De osteopathie is een manuele therapeutische benadering die berust op een grondige kennis van het menselijk lichaam, in het bijzonder van zijn anatomie en fysiologie.
De osteopaten koppelen aan deze kennis een methodisch en nauwkeurig ontwikkelde tastzin. Dit geheel stelt de osteopaat niet enkel in staat te bepalen hoe de beweeglijkheid van de gewrichten, de spieren en de ligamenten verandert, maar vestigt ook de aandacht op de wijzigingen in spanning die zich voordoen ter hoogte van de weefsels en de organen.
Op grond van deze waarnemingen, aangevuld met klinische en paraklinische gegevens (radiografieën, ...) stelt de osteopaat een “osteopathische diagnose” of ‘osteopathisch bilan’ op. Aan de hand hiervan voert hij zijn behandeling uit.
De osteopathie behandelt geen aandoening, maar een persoon in zijn geheel. Dienovereenkomstig wordt de osteopathische diagnose gesteld.
De osteopathie is het dus aan zichzelf verplicht een degelijke medische bagage te bezitten en bekwaam te zijn differentiële diagnoses te stellen, zodat ze zich ervan kan weerhouden tussenbeide te komen in een pathologie die buiten haar werkterrein ligt of waarbij er contra-indicaties bestaan. In dit geval zal de osteopaat doorverwijzen naar de meest aangewezen zorg.
Zoals Miss Audrey Smith zegt in haar boek “Osteopathic diagnosis”:
"De osteopathische diagnose is een proces om de structurele disfuncties, gelieerd aan de functionele verstoringen in het lichaam, te identificeren die de weefsels in hun subnormale toestand houden en op termijn de degeneratie ervan veroorzaken."
|
