Osteopathische principes

	"De osteopathie is een manuele, diagnostische en therapeutische benadering voor het behandelen van functiestoornissen in de mobiliteit van gewrichten en weefsels in het algemeen, en voor het vaststellen van het aandeel ervan in het ontstaan van ziekteverschijnselen." Definitie van de Academie voor Osteopathie van België, vzw

Basisprincipes

1. Het lichaam is een biologische eenheid

Het lichaam is een biologische eenheid in wisselwerking met haar omgeving.
Een aantasting van een onderdeel van het lichaam betekent voor Still, een mogelijke verstoring van het harmonisch evenwicht in heel het lichaam.
De osteopathie moet dus niet enkel de disfunctie van een lichaamsdeel opsporen, maar ze moet ook het evenwicht in het ganse lichaam herstellen.

2. Het lichaam heeft de eigenschap zich te herstellen

Het lichaam beschikt over de middelen om zijn evenwicht terug te vinden met de hulp van een gepaste omgeving en van een aangepaste voeding.
In plaats van de betrokken kwaal aan te pakken, moet de behandeling dus veeleer de verdedigingsmechanismen van het organisme reactiveren.
Still vermoedde reeds het belang van de immuniteit, lange tijd voordat het bewijs van het bestaan ervan geleverd was.

3. De structuur bepaalt de functie, en omgekeerd

De term ‘structuur’ is toepasselijk op beenderen, spieren, pezen, gewrichtsbanden, steunweefsels, organen en zelfs cellen.
De structuur staat in relatie met de functie. Dit wordt verklaart door de fysiologie. De structuur van de gestreepte spiercel bijvoorbeeld staat in relatie met haar functie, die vooral beweging is.

4. De regel van de arterie

‘De regel van de arterie is de opperste regel’, zegde Still.

Still dacht dat het bloed in staat was de substanties voort te brengen die nodig zijn voor het behoud van de natuurlijke immuniteit tegen de ziekte. Voor dokter Still was de integriteit van de circulatiesystemen (bloedsomloop en lymfvaten) en van het zenuwstelsel een onontbeerlijke voorwaarde voor een goede gezondheid.

5. Het locomotorisch systeem

Het neuro-musculo-skeletaal systeem is meer dan zo maar een constructie. Het maakt beweging mogelijk; het maakt dus leven mogelijk. De minste functiestoornis ervan kan gevolgen hebben voor de fysiologie van heel het lichaam.
Al wat we doen komt tot uitdrukking door bemiddeling van ons ‘neuro-musculo-skeletaal systeem’.
Onze andere systemen zijn belast met het voeden en het ondersteunen van dit systeem, opdat we ons aan onze omgeving zouden kunnen aanpassen en een normaal leven leiden.
De osteopathie is dus een diagnostisch en therapeutisch systeem, waarmee het behoud of de verbetering van de kwaliteit van de bewegingen in het lichaam beoogd. De behandeling gebeurt uitsluitend manueel, waarbij het individu beschouwd wordt in zijn geheel en geïntegreerd in zijn omgeving.
Zij behandelt zowel sommige acute of chronische toestanden van het neuro-musculo-skeletaal systeem, als functionele disfuncties. Zo sluit ze zich dus aan bij de opvattingen van de zogenoemde functionele geneeskunde, van de ‘médecine de terrain’ van Claude Bernard, en van de preventieve geneeskunde.