De niet- conventionele geneeswijzen

Een globale benadering van de gezondheid

De Osteopathie mag dan een vrij recent beroep genoemd worden, toch is deze geneeswijze niet nieuw. De principes ervan werden immers een goede 120 jaar geleden, geformuleerd door de Amerikaanse arts Still. Zijn discipel, Littlejohn bracht deze leer mee naar Engeland, waar het aan zijn verspreiding op het Europese vasteland kon beginnen.

Door de samenhang van de beenderen en weefsels, is het voor de hand liggend dat osteopathie zich concentreert op 3 bewegingssystemen in het lichaam, met name het structurele, viscerale en craniale systeem. Vooreerst het structurele bewegingssysteem: wanneer een gewricht zijn beweeglijkheid verliest, zal dat zeker één of andere compensatie in de omliggende gewrichten oproepen. Zo kan een bekkenverwringing zowel een invloed hebben op de onderste ledematen als op de stand van het hoofd.

Het tweede bewegingssysteem verwijst naar de ingewanden. Alle organen in het lichaam bewegen immers onder invloed van het middenrif. Een bewegingsverlies van een orgaan, zal dus niet enkel leiden tot het slecht functioneren van dat orgaan zelf, maar eveneens een invloed hebben op het mechanisch systeem van spieren en gewrichten. De bewegingen van de schedel vormen, tot slot, het derde bewegingssysteem waarop de osteopathie zich richt. Deze beweging wordt verdergezet door de hersenvliezen die hiermee in verband staan, en zo doorgegeven aan de ruggemergvliezen om uiteindelijk bij het bekken te belanden. Letsels van de andere bewegingssystemen kunnen op die manier dan ook de ritmische beweging tussen schedel en bekken verstoren.