Historiek

De origine van de osteopathie gaat terug tot de tweede helft van de negentiende eeuw. Vanaf toen beleefde men een belangrijke ontwikkeling in de kennis van de diagnostiek en van de therapie. Dit fenomeen is gekoppeld aan de ontwikkeling en de vorderingen in andere wetenschappen. Deze gegevens en technieken zijn een grote steun gebleken in het onderzoek van de gezonde en van de pathologische werking van het menselijk lichaam.
Het is in deze beginperiode van de moderne geneeskunde, rijk aan ontdekkingen, maar nog arm aan therapeutische oplossingen, dat dokter Andrew Taylor Still, geboren in 1828 in Virginia, de geneeskunde beoefende.

Algauw toonde hij veel belangstelling voor de natuur. Vooral voor dode dieren, die hij ontleedde. Still schreef overigens in een van zijn boeken : ‘Lang voordat ik de anatomie bestudeerde in boeken, had ik ze reeds bestudeerd in het grote boek van de natuur. Ik was reeds vertrouwd met de spieren, zenuwen, bloedvaten en beenderen van de eekhoorns die ik had opengesneden en ontleed, nog voordat ik hun naam had leren kennen in medische boeken.’

A.T. Still hielp zijn vader bij het uitoefenen van de geneeskunde, een eigentijdse geneeskunde op basis van planten, van manipulaties, en van kleine chirurgische ingrepen. In een van zijn boeken heeft hij ook geschreven dat zijn vader schouderluxaties reduceerde. Het was in deze sfeer van gewrichtsmanipulaties dat Still de thema’s uitwerkte die zijn leven van volwassene zouden oriënteren.

Hij begint daarna , in de jaren 60 (1860) geneeskunde te studeren in de school voor genees- en heelkunde van Kansas City, Missouri. Zo krijgt hij een volledige eigentijdse opleiding in de geneeskunde en in de heelkunde.
Still, tegenstander van de slavernij, dient tijdens de Secessieoorlog als chirurg in het leger van de Unie. Zo beoefent hij daar een oorlogschirurgie in zeer primitieve omstandigheden.

In 1864 verliest hij drie van zijn kinderen tijdens een epidemie van cerebro-spinale meningitis. Vreselijk getroffen door die sterfgevallen, en er vast van overtuigd dat de therapie van zijn tijd vaak ontoereikend was, en soms zelfs gevaarlijk, begon Still zijn doktersleven te oriënteren naar wat hij een nieuwe weg noemde. Tien jaar later zou die weg de “osteopathie” doen ontstaan.

In feite schijnt die andere weg terug te keren naar de oude traditie van de hippocratische geneeskunde, waarbij de patiënt, in zijn geheel en samen met zijn omgeving, op de eerste plaats komt.
Ongeveer 2400 jaar geleden hechtte Hippocrates reeds veel belang aan de wervelkolom en aan de pathologie ervan. Zijn geschriften getuigen onbetwistbaar van zijn manipulatieve behandelingswijze die moet afkomstig zijn van de Egyptische traditie.

In dezelfde zin zou Still zijn palpatie tot het uiterste ontwikkelen. Dankzij zijn opleiding van chirurg en dankzij de vele jaren waarin hij ontleedde, had hij een zeer nauwkeurige kennis van de anatomie verworven.
Hij hechtte veel belang aan hygiëne en voeding. Hij was van oordeel dat een dokter het als zijn plicht moest beschouwen de mensen in goede conditie te houden, zodat ze niet ziek werden en geen verzorging voor het genezen van die ziekte nodig hadden. Die opvatting vinden wij ook terug in de Chinese geneeskunde.

In juni 1874 voerde dokter Andrew Taylor Still een officieel gesprek met collega’s over het resultaat van zijn navorsingen. Zijn diagnostisch en therapeutisch systeem noemde hij bij die gelegenheid “osteopathie” naar de Griekse woorden ‘osteon’ (been,bot) en ‘pathos’ (lijden, pijn, ziekte).

In 1892 kreeg hij de toelating de ‘American School of Osteopathy’ op te richten in Kirksville, Missouri. Dit werd de allereerste osteopathische onderwijsinstelling, en tevens het allereerste osteopathisch behandelingscentrum.
In 1895 gebruikte hij reeds radiografisch materiaal, een uitvinding van het einde der 19de eeuw.
Na de oorlog 1914-1918 lieten vele studenten zich inschrijven in de osteopathische scholen
Allerlei invloeden, en zowel interne als externe druk, droegen ertoe bij om de programma’s van die scholen geleidelijk af te stemmen op die van de medische scholen. En de mogelijkheid om voor hun studenten later dezelfde rechten erkend te zien als voor de dokters in de medicijnen, bracht het grootste deel van de osteopathische scholen, en dus van de toekomstige osteopaten, ertoe, zich te richten naar de regels die golden voor de gangbare geneeskunde.

Door het voorschrijven van medicatie worden de manuele handelingen, die toch een zekere fysische conditie en oefening behooft, meer en meer verwaarloosd.

Een klein deel van de huidige Amerikaanse osteopathische wereld blijft verder trouw aan de ideeën van Still en verricht belangrijk onderzoekingswerk om die ideeën te voorzien van een wetenschappelijke basis.

Vrije interpretatie uit de ‘Historiek van de Osteopathie’ van Dr. Elie Paul Cohen, uit zijn ‘Stagerapport van een Intern in de Algemene Geneeskunde (I.M.G.) aan de British School of Osteopathy (B.S.O.) - Université Pierre et Marie Curie (Paris 6) - Faculté de Médecine Pitié-Salpêtrière, 1989, p. 5-23.

Sitemap