Het Europese Parlement

Sinds 6 december 1999 is de Europese Federatie van Osteopaten actief lid van CEPLIS (Comitée Européen des Professions Libérales) dat zowel de interprofessionele federaties uit de verschillende EU-landen, als de Europese (monoprofessionele) beroepsorganisaties van vrije beroepen verenigt. Daar er twee vertegenwoordigers van CEPLIS zetelen in het Economisch en Sociaal Comitee, heeft de Europese Federatie van Osteopaten toegang tot een orgaan binnen de Europese Gemeenschap.

Het Europees Parlement

Onze nationale inspanningen worden onweerlegbaar geïnspireerd door de politieke verwezenlijkingen in het buitenland.

In april 1993 werden wij door de Heer Paul LANNOYE, Europees parlementslid, uitgenodigd op de werkseminaries over de niet-conventionele Geneeswijzen.
Wij werden er geconfronteerd met de tegenstrijdige toestand, waarin een gezondheidspracticus die in één land officieel erkend wordt, in een ander land van de Europese Gemeenschap kan aangeklaagd worden voor het onwettig uitoefenen van geneeskunde.

Inderdaad, nieuwe en supranationale toestanden, - maar in strijd met het verdrag van Rome, in het bijzonder wat betreft de vrije beweging van personen en diensten – geven een andere dimensie aan onze ideeën en inspanningen om de huidige wetgeving aan te passen, want deze wetgeving geeft geen bescherming voor de patiënten, maar onderhoudt het monopolie van de geneesheren en schept een ontoelaatbare verwarring in de Gezondheidszorg van verschillende lidstaten van de Europese Gemeenschap.

Zo bestaat het dat in de ons omringende landen, het ene land (zoals Frankrijk) osteopathie reserveert voor het medisch corps en het andere land osteopaten een wettelijke erkenning geeft. In het Verenigd Koninkrijk bijvoorbeeld, werd de juridische lacune inzake osteopathie sinds 1 juli 1993 verholpen dankzij de “Osteopaths act”.

25 april 1994: Het project over de “Regeling van de Alternatieve Geneeswijzen” van Paul LANNOYE wordt een eerste maal voorgesteld aan de Commissie van Volksgezondheid, Leefmilieu en Consumentenbescherming. Het wordt aangenomen met 27 stemmen vóór, 4 tegen en 1 onthouding.

6 mei 1994: Presentatie van het project op de Plenaire Vergadering in Straatsburg.
Helaas stelt de professor SCHWARTZENBERG alles in het werk om de stemming uit te stellen. Hij baseert zich op artikel 52 van de Europese Grondwet. Dit artikel stipuleert, dat indien 52 handtekeningen van Europese Parlementsleden, behorende tot 3 verschillende partijen, verzameld zijn om bijkomende informatie te vragen, dan mag er niet gestemd worden en moet het project terug naar de Werkvergaderingen van het Parlement om het opnieuw te bestuderen.

Na de Europese Verkiezingen van juni 1994, werkt parlementslid Paul LANNOYE een nieuwe resolutie uit over de “Complementaire Geneeswijzen”. Hij wordt benoemd tot officieel Rapporteur voor het Europees Parlement en stelt zijn ontwerp, genaamd “Verslag over het statuut van de niet-conventionele geneeswijzen.”, opnieuw voor.
Op 7 februari 1997 stemt de Commissie voor juridische zaken en de Rechten van de Burger unaniem positief over het Rapport.

27 februari 1997: De Commissie voor Volksgezondheid, Leefmilieu en Consumentenbescherming stemt met 27 stemmen vóór, 4 stemmen tegen en 2 onthoudingen over ditzelfde Rapport.
29 mei 1997: Het Europees Parlement, in Plenaire Vergadering in Brussel, stemt gunstig over deze “Resolutie over het Statuut van de niet-conventionele Geneeswijzen” met 152 stemmen vóór, 125 tegen en 28 onthoudingen.

Het Europees Parlement vraagt zodoende aan de Commissie zich te engageren voor de verdere ontwikkeling van de erkenning van de niet-conventionele geneeswijzen.

Hiervoor sticht de Europese Commissie COST B4 (European Cooperation in the field of Science and Technologie), om het wetenschappelijk werk omtrent de niet-conventionele geneeswijzen te verzamelen. Het eindrapport werd voorgesteld op een belangrijk congres in Pavia (Italië) van 4 tot 6 juni 1998, in de aanwezigheid van de ministeries van Volksgezondheid van de verschillende lidstaten. De BVO, BV nam er officieel aan deel. De Belgische Academie voor Osteopathie, vzw, en het Europees Register van Osteopaten hielden er een uiteenzetting.

17 juni 1998: Het Europees Parlement, in Plenaire Vergadering, keurt een amendement goed dat de gemeenschappelijke houding bepaalt ten opzichte van het vijfde kader-programma om het onderzoek naar de doeltreffendheid van de niet-conventionele Geneeswijzen te evalueren. Het aangenomen voorstel tot wetswijziging neemt het artikel 2 van de resolutie over het statuut van de niet-conventionele Geneeswijzen, dat gestemd werd door het Europees Parlement op 29 mei 1997 (A4-0075/97), integraal over. Te weten:”De evaluatie van de doeltreffendheid, van de veiligheid en het toepassingsgebied van de niet-conventionele therapieën, rekening houdend met hun preventieve rol en de mogelijkheden van een individuele en holistische benadering van de gezondheid.” De Commissie van Brussel moet nu stelling nemen.

Het Europees Register van Osteopaten, zo genoemd tot april 1998, roept de verenigingen en scholen voor osteopathie samen op 4 december 1998. Samen bestuderen deze vertegenwoordigers (van de 10 Europese landen) de voorstellen tot wetswijziging van het vijfde kaderprogramma over de niet-conventionele geneeswijzen. Zij nemen kennis van de besluiten van het eindrapport van COST B4 en evalueren op een algemene manier al wat recentelijk bekomen werd om osteopathie te legaliseren als een onafhankelijk gezondheidsberoep met een hoge verantwoordelijkheidsgraad.

De Europese Raad

De commissie voor Sociale vraagstukken over Gezondheid en Gezin aanvaardt, op 4 november 1999, tijdens een Plenaire Vergadering van de Europese Raad in Straatsburg, een Resolutie over het statuut van de niet-conventionele geneeswijzen. Deze beslissing die genomen werd door meer dan 40 landen die lid zijn van de Europese Raad, geeft een vaste vorm aan het verlangen van de Europese regeringen om osteopathie te legaliseren.

Het wetsvoorstel van de Belgische Vereniging voor Osteopathie

Ons wetsvoorstel dat een erkenning van de osteopathie en een officieel en onafhankelijk statuut voor de beoefenaars beoogt, werd voorgesteld aan de effectieve Leden van de Commissie voor Volksgezondheid aan de Rotonde nr1 van de Kamer van Volksvertegenwoordigers op 24 september1996.
Het wetsvoorstel van de Minister van Volksgezondheid, De Heer Marcel Colla, dat de beroepen groepeert die hij wil erkennen, (homeopathie, acupunctuur, chiropraxie en osteopathie) wordt op 22 april 1999 door de senaat goedgekeurd.
In 2000 beslist Minister Magda Aelvoet een eerste stap te zetten naar de erkenning van enkele beroepsorganisaties voor homeopathie, acupunctuur, osteopathie en chiropraxie, om de autoriteiten een basis te geven voor onderhandelingen.
Jef Tavernier volgt Magda Aelvoet op en erkent de beroepsverenigingen, waaronder BVO, bij Koninklijk Besluit op 10-02-2003.